Gedagtes op Dinsdag

Om geweld met geweld te vergeld, vermenigvuldig die geweld; en verdonker verder ‘n nag wat alreeds sonder sterre is. Donker kan nie donker uitdryf nie; slegs lig kan dit doen. Haat kan nie haat uitdryf nie; slegs liefde kan dit doen. Ons moet die mag van haat teenstaan met die krag van liefde.

—  Martin Luther King

Ek lees hierdie vanoggend raak en dink toe sommer aan die woorde en deuntjies van die liedjies “Love, love changes everything” en “The Power of love.” Dit klink so bietjie goedkoop, maar dis eintlik baie duur lesse. En so loop my gedagtes toe verder na Fisikalesse op hoërskool en Newton se Derde Wet:

“Vir elke aksie is daar ‘n gelyke maar teenoorgestelde reaksie.”

Ek lees dit toe vinnig op, net om dubbeld seker te maak dat ek dit reg onthou en dat my brein nie heeltemal verroes is nie! Die teenoorgestelde reaksie is dikwels so baie moeilik om toe te pas in konfliksituasies; en hoe meer persoonlik en dieper dit mens raak, hoe moeiliker. Maar dis die enigste manier om blywende verandering teweeg te bring.

Advertisements
Posted in Uncategorized | 2 Kommentaar

Grootskaalse Terreur voor my agterdeur

image.jpeg

So sit ek laatnag verlede Maandag en lees op oor die ukulele. Een van my knapies moet ‘n skoolpraatjie doen oor enige onderwerp onder die son, en as ‘n kranige ukulele-speler, is dít nou waaroor hy wil praat. My vinger glip oor die skerm van my tablet na nuushooftrekke en sien ek ‘n nuusflits wat 5min oud is: “There has been an explosion at Manchester Arena. Emergency services are at the scene. More to follow.”

Dinsdagoggend daal die skokkende weklikheid op my neer en is dit ál wat op my TV-skerm verskyn. Ek sit stom-verslae en met afgryse vervul en probeer alles inneem. ‘n Selfmoord-bomaanvaller het ‘n skrapnelgevulde toestel afgeset aan die einde van ‘n popkonsert wat deur 20 000 mense – hoofsaaklik jong kinders met hulle ouers, tieners en twintigers – bygewoon was. Tot dusver is 22 mense dood en 64 beseerdes (20 van hulle in kritiese toestande) in hospitale opgeneem. Kinders jonger as 16 in beide van hierdie groepe slagoffers. ‘n BBC verslaggewer doen ‘n regstreekse uitsending vanaf die toneel, die polisie in beheer maak ‘n verklaring, ooggetuies praat or hulle ervaringe. Daar word oorgeskakel London toe en die premier maak ‘n verklaring, en toe is die kamera terug by die toneel. ‘n Onwerklike werklikheid.

Wat egter ook vir my van hierdie dag uitstaan, is ‘n gemeenskap wat saamstaan, en medemenslikheid — in skrille kontras met die massamoordenaar se koelbloedige haatdaad. Taxibestuurders het mense gratis huistoe (selfs na omliggende dorpe) aangery en na hospitable om geliefdes te soek, mense het hulle huise oopgestel om verwarde gestrandes ‘n rusplek te gee, hospitaalwerkers wat van diens was het spontaan werk toe gegaan om te help. Later in die dag staan mense tou om bloed te skenk, ander dra kos aan hospitale toe vir families van slagoffers en personeel en deel waterbottels uit aan polisielede wat oral aan diens staan. Dan is daar ook ‘n hawelose man wat die vorige aand net buite die konsertsaal gestaan het om by die uitstromende skare te bedel, en toe die bom afgaan het hy nie weggehardloop nie, maar ingehardloop en ‘n sterwende vrou in haar laaste oomblikke vasgehou. Die publiek landswyd begin ook met fondsinsamelings vir die slagoffers en hulle families.

Teen die aand word die land se bedreigingsvlak na “krities” opgegradeer en kondig die premier aan dat gewapende soldate die volgende dag hier in London op straat ontplooi sal word om gewapende polisie by te staan. Om dit binne konteks te plaas: die polisie hier is normaalweg net met ‘n knuppel en boeie gewapen, en dra verderers ‘n moulose veiligheidsbaadjie. Die komende naweek, aan die begin van skoolvakansie, het verskeie hoë-profiel sportgeleenthede op die agenda.

IMG_2037.PNG

Vlae hang halfmas. Vir die volgende drie dae is radionuus nie slegs op die uur nie, maar op die halfuur is daar ook flitse. Woensdagaand word met skok verneem dat intelligensiedienste in Amerika sensitiewe foto’s van die misdaadtoneel aan die pers daar gelek het. Die polisie hier verklaar dat hierdie dwase en onsensitiewe optrede nie net hulle wye en vinnig bewegende ondersoek strem nie, maar dis ook disrespekvol teenoor slagoffers en hulle familie, asook ooggetuies; en skort tereg summier verdere inligtingsdeling met Amerika op. Die terroris se netwerk word spoedig ontbloot met verskeie arrestasies wat as “hoogs betekenisvol” bestempel word.

Oor die bomaanvaller wil ek nie veel sê nie. Ek wil hom nie daai soort erkenning gee nie. My doel met my skrywe hier is nie sensasiewekking nie. Hy was ‘n gebreinwasde radikale fanatikus wat onskuldige, weerlose jongmense geteiken het. Daar is ongelukkig vele soortgelykes in die wêreld, maar dis nie ‘n nuwe verskynsel nie. “Religion is, and has always been, the gunpowder of humanity.”

Soos wat die oorledenes se name en foto’s bekend gemaak is, kon ek maar net huil. Sewe kinders onder 16, die jongste ‘n dogtertjie van 8. Verskeie ouers wat tieners kom oplaai het, ‘n vrou wat haar vriendin se kind kom oplaai het, ‘n polisievrou wat ‘n konsertganger was. ‘n Veertienjarige meisie vir wie die konsertkaartjie ‘n spesiale verjaardaggeskenk was, nog ‘n tienermeisie wat haar ma 20:30 gebel het om te sê hoe fantasties die konsert is en weereens dankie te sê dat sy haar toegelaat het om dit by te woon — en so gaan die lys aan. Agter elke foto die storie van ‘n lewe wat wreed kortgeknip is, en van ‘n familie wie se lewens aan skerwe is. Hoe hanteer en kom mens deur so ‘n tragedie? Daar is tans min bekend oor die gehospitalisseerde mense, maar my hart en gedagtes gaan ook in die besonder uit na hulle, en hulle emosioneel uitgemergelde geliefdes wat by hulle beddens waak. Want vir hierdie groep het hulle lewens ook onomkeerlik verander en lê daar ‘n lang pad na herstel — fisies en psigies — voor.

Hoe kom ‘n ouer oor die dood van ‘n kind? Veral onder traumatiese omstandighede? Nie net ‘n jong kind nie, enige kind, want elke slagoffer hier is iemand se kind. Ek weet nie; dit breek my hart wanneer ek my in hulle skoene probeer indink en my trane loop.

Een ma se reaksie was dat sy op die positiewe fokus. Iemand wat saam met jaar seun  die konsert bygewoon het en hom baie goed ken, het vir haar vertel dat hy hom nog nooit so ekstaties-gelukkig gesien het soos tydens die konsert nie. Dit is waaraan sy vasklou, en dat hy so ‘n liewe kind was, en dít bring vir haar vrede en gemoedsrus.

Manchester, ‘n kosmopolitaanse stad, se burgemeester sê dat, waar hierdie aanval haat en verdeling wil saai, hulle met eenheid en liefde sal antwoord. Na ‘n minuut stilte vir die slagoffers op die stadsplein het ‘n enkele vrouestem “Don’t look back in anger” begin sing. En die skare het spontaan ingeval. Toe het hulle begin handeklap. Daar is twee beroemde sokkerspanne in Manchester: “Manchester City” en “Manchester United”. Manchester city is nou Manchester united

Dit ruk erger aan mens se hart en siel wanneer dit voor jou agterdeur gebeur.

IMG_2038IMG_2039IMG_2040

Posted in Uncategorized | 2 Kommentaar

As jy net vandag het

image.jpeg

Onlangs, weens die ontydige dood van ‘n vriendin uit my kinderdae en drie kollegas wat universiteits-klasmaats was, het ek myself – weereens – dieselfde vraag afgevra:

Indien ek sou kon weet dat vandag my laaste dag op hierdie aarde is, wat sou ek doen? Die belangriker vraag is miskien: wat sou ek NIE doen nie?

“There are only two days you can do nothing with or about: yesterday and tomorrow. Therefore, today: love, believe, do and mostly live!”

~   Dalai Lama   ~

Posted in Uncategorized | 16 Kommentaar

Ons Twee Troosdiere

 

imageimage

“Ek is hier, en Ma is hier…”

Vanmôre het die troosters hulle eie “cuddle” tyd.

Posted in Uncategorized | 2 Kommentaar

Trooster vir ‘n koorsige kleuter

image

Daar het die knapie uit die bloute toe sommer ‘n hemelhoë koors en is so siek soos ‘n hond. En as jy hondsiek is, is daar min dinge wat kan troos soos ‘n hond – al is dit dan nou ook ‘n laphond.

Dis Lasso dié. Hy was vir lank die hoofhond in ons huis voor Bella –die regte egte Duitse Herdershond – haar opwagting gemaak het. My oudste kabouter het hom aanmekaargesit by ‘n “Build-a-Bear” winkel (kompleet met ‘n hartjie wat klop as mens dit druk) vir sy 6de verjaardag en hom na Oupa se Lasso vernoem. Hy is nou 10 en Lasso het steeds ‘n baie spesiale plek in sy hart, en in sy bed.

 

 

 

Posted in Uncategorized | 8 Kommentaar

Dooie Bobbejaandag

Ander mense noem dit Maandag. By my is dit Dooie Bobbejaandag.

Gist’raand katjie van die baan, v’môre dooie bobbejaan!

So het ek vroeër vanoggend met drie dooie bobbejaantjies in my huis gesit. Gisteraand het my skaterlaggende knapies tot amper 10pm gesit en appeltert eet en grappies maak rondom ons kombuistafel. Ek het toe geweet daar sal vanoggend ‘n groot prys voor betaal moet word. Maar ek weet ook dat die spontane en uitbundige vreugde van gisteraand ons almal veel langer sal bybly as vanoggend se lam litte.

Cherish the little moments, because one day you will realise they were the big ones.

Ek dink vanaand sal hulle gô genoeg uit wees om vroeg in die bed te wil spring…of dalk nie!

Posted in Uncategorized | 4 Kommentaar

Babawagter Bella

‘n Verhaal van ‘n duisend woorde word hier vertel…

imageimage.jpeg

Posted in Uncategorized | 12 Kommentaar